ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ
«Go get your own oil» = Σύρετε και βρείτε μόνοι σας πετρέλαιο!! Τάδε έφη ο αμφιλεγόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, πριν αμολήσει τη ρουκέτα του εναντίον μισητών του δημοσιογράφων, που του κάνουν τη ζωή δύσκολη, αν και πολλά τα λεφτά που έχει, πολλά τα έτη στην υψηλή του καρέκλα, αμφιβάλω αν θα τα έχει.
Και μπορεί ο ξένος τύπος (π.χ. The Guardian, Middle East Eye) να σχολιάζει ότι ο Τραμπ επιχειρεί να επιβάλει ένα αφήγημα «συντριπτικής νίκης», την ώρα που η πραγματικότητα στο πεδίο είναι διαφορετική, αλλά παρά τις έντονες αεροπορικές επιθέσεις και τις αναφορές για δολοφονία ηγετικών στελεχών (συμπεριλαμβανομένων αναφορών για τον Χαμενεΐ), το ιρανικό καθεστώς φαίνεται να διατηρεί τον έλεγχο, προκαλώντας διεθνή ερωτήματα για το αν υπάρχει πραγματικό «σχέδιο εξόδου».
Μπορεί να υπάρχει στο εσωτερικό των ΗΠΑ έντονη κριτική για το κόστος του πολέμου (δισεκατομμύρια δολάρια και απώλειες Αμερικανών στρατιωτών), με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η δημοτικότητα της σύρραξης φθίνει, αλλά ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Τραμπ αρχίζει να «βαριέται» τη σύγκρουση και αναζητά έναν τρόπο να τη λήξει, παρουσιάζοντάς την, όμως, ως προσωπικό του θρίαμβο.
Όπως και να΄ ναι, η Αμερική και πετρέλαιο έχει και πυραύλους διαθέτει και χρήμα έχει, και γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Πούτιν τροφοδοτεί το Ιράν με εφόδια πάσης φύσεως, αλλά δεν τη νοιάζει, υπερδύναμη είναι.
Αλί σε μας που μπασταρδέψαμε την «Πορεία προς το Μέτωπο» του Ελύτη, κατά πώς μας έλαχε στο -κάθε άλλο, παρά Σωτήριο – έτος 2026: «….Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι. «Όι, όι, μάνα μου», «όι, όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ‘λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου».
Τον σεργιανάμε τον θάνατο στην οθόνη του σπιτιού μας και δεν μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε προς τι το μίσος και ο σπαραγμός, τόσο αίμα θυσία στην παράνοια, τόσα πτώματα στη γη και στη θάλασσα και τόση υπομονή στην Ευρώπη.
Ο πόλεμος στη Μ.Ανατολή επηρεάζει άμεσα την Ελλάδα, κυρίως λόγω της γεωγραφικής μας εγγύτητας και της οικονομικής μας εξάρτησης από την περιοχή.
Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές και αναμένεται να ενταθούν:
Το ενεργειακό σοκ το υπoστήκαμε, ήδη. Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις αυξήσεις των τιμών των καυσίμων. Η διακοπή της ροής από τον Κόλπο σήμανε ραγδαία αύξηση στην αντλία και στο κόστος θέρμανσης, παρά τις προσπάθειες για εναλλακτικές πηγές.
Όσο για το πετρέλαιο κίνησης, η κάνουλα καίει τα μάτια πρώτα, ύστερα την τσέπη και, μάλλον, θα κόψουμε τα πολλά σούρτα- φέρτα, πέρα από σούπερ μάρκετ που πάμε κάθε 15νθημερο, για τα απαραίτητα και τίποτα περιττό, όπως παλιά.
Δε γνωρίζω κατά πόσο θα βοηθήσει η επιδότηση των 20 λεπτών στο λίτρο, από σήμερα μέχρι και τον Μάιο, άντε ίσα- ίσα να πάνε στα χωριά τους οι Αθηναίοι να κάνουνε Πάσχα.
Για τη βενζίνη δεν υπάρχει οριζόντια μείωση στην αντλία, αλλά επιστρέφει το σύστημα της ψηφιακής κάρτας. Η ενίσχυση αντιστοιχεί σε περίπου 36 λεπτά ανά λίτρο (για μέση κατανάλωση 70 λίτρων τον μήνα).
Για το δίμηνο, το ποσό ανέρχεται σε 50 ευρώ για την ηπειρωτική Ελλάδα και 60 ευρώ για τα νησιά (με χρήση ψηφιακής κάρτας).
Με μια λέξη : «Σωθήκαμε».
Στο μεταξύ, λόγω του αυξημένου κόστους μεταφορών και των προβλημάτων στην παραγωγή λιπασμάτων (όπου η περιοχή παίζει ρόλο), οι τιμές στα βασικά προϊόντα στα ράφια πιέζονται ανοδικά. Οπότε, μπαίνεις στο μάρκετ με μια λίστα αναγκαίων και βγαίνεις με τη μισή ανέγγιχτη και λυπημένη, όπως όλη σου η οικογένεια.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βγαίνουν κάτι πολιτικοί αναλυτές στα κανάλια και αραδιάζουν εκτιμήσεις του στιλ: ως μέλος του ΝΑΤΟ και έδρα σημαντικών βάσεων (όπως η Σούδα), η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο της εφοδιαστικής αλυσίδας των συμμάχων, γεγονός που απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση για την εθνική μας ασφάλεια.
Μάλιστα!
Εγώ καθημερινά διαβάζω και ακούω τρομακτικά πράγματα, καταφεύγω σ’ έναν «τροχό της τύχης» φερειπείν, αλλά πετάγεται σφήνα το τρέιλερ των ειδήσεων και μαθαίνω με το ζόρι ότι, με βάση τα τρέχοντα δεδομένα, δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα για τη λήξη των εχθροπραξιών. Αντίθετα, η σύγκρουση μοιάζει να εισέρχεται σε μια φάση περιφερειακού πολέμου.
Το Ιράν φαίνεται να ακολουθεί στρατηγική οικονομικής φθοράς, στοχεύοντας τάνκερ και υποδομές πετρελαίου. Αν αυτή η τακτική συνεχιστεί, η σύρραξη θα μπορούσε άνετα να διαρκέσει ολόκληρο το 2026. Το ακούτε αυτό Νετανιάχου και Τραμπ;
Για τους Έλληνες δε, «Πορεία προς το Μέτωπο…οϊ, οϊ, μάνα μου…»
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
