Κυριακή, 29 Ιανουαρίου, 2023

Παραμένει στην Διεύθυνση Αστυνομίας Καβάλας ο Ιωάννης Καραμανλής

Με Απόφαση του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας,...

Καβάλα: Συμμορία έκλεβε πορτοφόλια και κινητά στις λαϊκές

Εξιχνιάστηκαν έπειτα από κατάλληλη αξιολόγηση - αξιοποίηση...

Καβάλα: Διέρρηξαν δύο σπίτια και ένα κατάστημα

Συνελήφθησαν την 23-1-2023 το μεσημέρι στην Καβάλα,...

DO NOT GIVE UP! Άρπαξε την δεύτερη ευκαιρία

Ακολούθησε μας

spot_img

Γράφει η Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου

Στα αλήθεια, δεν ξέρω τι τουφεκιά με χτύπησε, όταν πρώτο έπιασα τους δύο σκληρούς όγκους στα οπίσθια της, επί δεκαπέντε χρόνια πιστής σκυλίτσας μου, της Σποτ.
Η ίδια φαινόταν τόσο καλά, κεφάτη, χαρούμενη, με τις βόλτες της, την όρεξη για παιχνίδια και φαΐ, με τίποτα δεν συμβάδιζαν αυτοί οι δύο σκληροί και φουσκωτοί όγκοι με την παιχνιδιάρικη διάθεση της σκυλίτσας μου – ‘’δε θα την πας πουθενά’’, μου φώναζε μια φωνή μέσα μου – ‘’ δεν θα κάνει καμιά επέμβαση το γέρικο σκυλί’’.

Με μιας ο Σεπτέμβρης, φάνηκε να είναι πιο μουντός από ότι συνήθως. Ό,τι όμως και να μου έλεγε αυτή η φωνή μέσα μου, όσο και καλά να φαινόταν το σκυλί μου, εγώ ένιωθα ότι έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει αυτή η επέμβαση. Η Σποτ ήταν η παρεΐτσα μου, το alter ego μου, ειδικά τον χρόνο με τον εγκλεισμό, ο γάτος μου και η Σποτ ήταν η μοναδική παρέα μου. Την Σποτ, από επιλογή δεν την στείρωσα, είχε όλες τις ορμόνες της, για αυτό ήταν και είναι ζωηρή. Αμέσως άρχισα να έχω μια συνεχή επικοινωνία με όλους τους κτηνιάτρους που ήξερα, πριν την πάω στο μαχαίρι.

Την πήγαμε για ψηλάφηση τόσο στην Κωνσταντίνα Πιστέλα όσο και στην Σταματέκου Λοβουλίνα και οι δύο μας έδωσαν την ίδια απάντηση, έπρεπε να γίνει η επέμβαση και μάλιστα γρήγορα, αφού προηγηθεί πρώτα βιοψία. Στο τραπέζι τότε, έπεσε ένα όνομα: Συμεωνίδης Στάθης, χειρούργος μικρών ζώων, τον Οκτώβρη ο Συμεωνίδης έκανε την βιοψία, που ευτυχώς έδειξε ότι δεν ήταν καρκίνος αλλά πολύποδας, μια ανάσα ανακούφισης, με μιας ένα αεράκι ευγνωμοσύνης φύσηξε μέσα μου.

Το κερί της ελπίδας είχε ανάψει, δεν ήταν καρκίνος- για σκέψου, μονολόγησα και τα ζώα παθαίνουν ό,τι και οι άνθρωποι! -, έτσι τον Οκτώβρη, μήνα γενέθλιο της Σποτ, η σκυλίτσα μου έκανε τριπλή εγχείρηση. Έβγαλε τον πολύποδα, έναν ψηλαφητό όγκο στο στήθος της και κρίθηκε απαραίτητη η αφαίρεση όλων των γεννητικών οργάνων της, γιατί ο γιατρός είδε ότι το πήγαινε για πυομήτριο και δεν θα την προλαβαίναμε …η αγωνία μου την ημέρα της εγχείρησης, ήταν στο απόγειο. Είχα χρόνια να νιώσω έτσι, από τότε που είχα τον πατέρα μου στο νοσοκομείο, αυτή η φωνή φόβου μέσα μου με στοίχειωνε για την τύχη του γέρικου ζώου, μετά την επέμβαση… ότι η Σποτ θα πέθαινε, ή στην καλύτερη θα σακατευότανε, αυτή η φωνή γιγάντωνε μέσα μου ξανά και ξανά στη διάρκεια αναμονής της τετράωρης επέμβασης.

Κι όμως, η Σποτ τα κατάφερε, χάρη στη δική μας αγάπη, στήριξη, πληροφόρηση, ενημέρωση, αλλά και χάρη στους άξιους κτηνιάτρους που πλέον έχουμε. Ιδιαίτερα στον κύριο Στάθη Συμεωνίδη, ο οποίος έκανε αυτό το τόσο δύσκολο τριπλό χειρουργείο, ένα πραγματικό κέντημα στην σκυλίτσα μας με εσωτερικές ραφές που ούτε καν διακρίνονται. Την φρόντισε δύο μέρες στο αναρρωτήριο, χορηγώντας τα απαραίτητα φάρμακα αλλά και την ξεκούραση που χρειαζόταν. Έτσι ώστε, να μπορεί να κάνει όλα όσα έκανε παλιά, να τρώει, να μας προστατεύει, να φωνάζει όταν πρέπει τους κακούς, να πηγαίνει τις βόλτες της, να είναι χαρούμενη και ευγνώμων.

Ναι, ευγνώμων, για την ζωή που της χαρίστηκε από τους άξιους γιατρούς – κτηνιάτρους – Σταματέκου Λοβουλίνα, Κωνσταντίνα Πιστέλα και Συμεωνίδη Στάθη, καθώς και μια άξια κτηνίατρο από την Κρήτη, την κυρία Ράνια Τσατσάκη την οποία συμβουλεύτηκα και μου μίλησε τόσο όμορφα, ώστε να μπορέσω να πάρω την τελική απόφαση για την επέμβαση αυτή. Η Σποτ τις πρώτες μέρες μετά την εγχείρηση, έμοιαζε λιγάκι σαν εξωγήινη, μιας και φορούσε το προστατευτικό κολάρο που την απέτρεπε από το να γλείφει τις πληγές της, ήταν δέκα δύσκολες μέρες, που χρειαζότανε πραγματικά να την ταΐζω στο στόμα, τόσο την τροφή, όσο και τα φάρμακα, μιας και με αυτό το περίεργο, διαστημικό καπέλο, δεν μπορούσε να φάει εύκολα μόνο του. Η Σποτ ποτέ δεν θα καταλάβει ίσως πόσο πολύ την αγαπήσαμε όλοι μας, πως νιώσαμε όταν την συνοδέψαμε όταν πήγε να εγχειριστεί, πόσο πολύ προσευχηθήκαμε για αυτήν να γίνει καλά. Εκείνο όμως που ξέρω, βαθιά μέσα μου, είναι ότι η Σποτ έδωσε σε όλους μας ένα μεγάλο μάθημα.

Ένα δίδαγμα ζωής. DO NOT GIVE UP που πάει να πει: να μην τα εγκαταλείπουμε ποτέ, γιατί μπορεί οι κτηνίατροι να ήταν άξιοι και σωστοί αλλά και το ίδιο το σκυλί διατήρησε την θετικότητά του, την δυναμικότητα του, την δίψα του για ζωή, μέσα από το υποστηρικτικό δικό μας περιβάλλον. Διεκδίκησε και άρπαξε την δεύτερη ευκαιρία που της δόθηκε να ζήσει. Τα κατάφερε και εξακολούθησε να είναι πιο χαρούμενη, πιο τζαναμπέτα, πιο αντράκι, κι ας είναι κοριτσάκι. Μιας και όταν την πήραμε την καημένη την Σποτ, θέλαμε να πάρουμε αγοράκι (για να μην γεννάει) αλλά αυτή μας βγήκε στην πορεία κορίτσι! Παρόλα αυτά, θα έλεγα ότι η Σποτ, όχι ο Σποτ που καμιά φορά την αποκαλούμε ‘’ο Σποτ’’, απέδειξε στην πορεία της δεκαπεντάχρονης ζωής της, ότι η αγάπη δεν έχει φύλα και ότι ήταν αντράκι, καπετάνισσα, ηρωίδα της δικής της ζωής και της δικής μας και είναι να απορεί κανείς που ενώ από την μια υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμάς, που ίσως κάποιοι που διαβάζουν αυτά τώρα, να μας θεωρούν υπερβολικούς… που δεν πετάν τα ζώα τους με την πρώτη ευκαιρία όταν αρρωστήσουν, αλλά τα περιθάλπουν στις δύσκολες στιγμές τους, από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που τα βασανίζουν, τα ακρωτηριάζουν χωρίς λόγο και γενικά βγάζουν πάνω τους όλα τα κόμπλεξ και τα απωθημένα τους. Γιατί; γιατί είναι οι ίδιοι ζώα! Ακόμα θυμάμαι με τρόμο, την γάτα που φώναξε παρέα παιδιών, νέων παιδιών, τάχα για να χαϊδέψει και κατάληξε στην κρύα θάλασσα να κολυμπάει ενώ η παρέα βιντεοσκοπούσε το ‘’κατόρθωμα’’ τους και το ανάρτησε στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, με θράσος αντί να το κρύψουν, αυτό κι αν είναι διαστροφή.

Αν εμείς που αγαπάμε και φροντίζουμε τα ζώα, θεωρούμαστε υπερβολικά ευαίσθητοι, ίσως και ψώνια από κάποιους, η παρέα των νέων που εκσφενδόνισε τη γάτα να πνιγεί γελώντας, αυτή η παρέα παιδιών πως λέγεται; παρέα ζόμπι λέγεται νομίζω. Ο αντιδήμαρχος Ζίτσας, όπου έσερνε επιδεικτικά τον γαϊδαράκο με το αγροτικό του στον αυτοκινητόδρομο, αυτός πως λέγεται;!;!; που τον εξυπηρέτησε μια ζωή και πόσα άλλα παραδείγματα, ων ουκ έστιν λόγος και αριθμός και να μη θυμηθώ, τα ξεκοιλιασμένα γατάκια και σκυλάκια, φιδάκια και σκαντζοχοιράκια, όπου οι ασυλλόγιστοι οδηγοί που συχνά βαριούνται να πατήσουν φρένο, τα πολτοποιούν βάφοντας την άσφαλτο κόκκινη με το αίμα όλων αυτών των ανυπεράσπιστων ζώων. Μη ξεχνάτε φίλοι μου πως ο πολιτισμός ενός λαού, φαίνεται πρώτιστα από τον τρόπο που φέρεται στα κατοικίδια ζώα και όχι μόνο. Ο σεβασμός στην φύση και σε ό,τι αυτή περικλείει.

Τελικά η τετράποδη φίλη μας, αυτός ο νους ‘’άνους’’, η Σποτ, ήταν μεγάλη δασκάλα.

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

Διάβασε κι αυτό

Δημοφιλέστερα Θέματα