του Γιάννη Μόνιου
Αντιγράφω, παραλείποντας όμως παλιούς τονισμούς και πνευματισμούς, ένα άκρως ξύλινο κείμενο. Δόθηκε στα χέρια μου από έναν συνδημότη μας. Το βρήκε ριγμένο στο διαμέρισμά του, μέσα από το κάτω ανοιγματάκι της εξώπορτας!
Ιδού το:
ΟΧΙ στην παραβίαση του Συντάγματος
ΟΧΙ στο ψέμα και στη διαφθορά
ΟΧΙ στην εξαπάτηση του λαού
ΟΧΙ στην προσβολή του λαού
ΟΧΙ στην ερήμωση της χώρας
ΟΧΙ στην εξόντωση των εργαζομένων
ΟΧΙ στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών
ΟΧΙ στην παράδοση της Εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους
Λίγα σχόλια
Λόγος λίαν άλογος. Πολυξύλινος. Φυρόμυαλος. Τέτοιος παράγεται, συνήθως, σε κομματικά γραφεία από εν γλωσσικώ κώματι συναισθηματικώς γενικολογούντες. Ωστόσο, αυτοί καλογνωρίζουν πόση γοητεία εκπέμπει η λεκτική αοριστία. Η γητεία της, φευ, ποδοχειροκροτείται από όχι ευάριθμους! Τα εκπεμπόμενα, πολύ κοινότυπα, φληναφήματά της εκλαμβάνονται ως πρωτοπορία, ρηξικέλευθα, «προοδευτικιάς» κοπής. Και τα ως άνω οκτώ ΟΧΙ, με την ηθελημένως απύθμενη, σαφή ασάφειά τους, θυμίζουν πολλούς κινηματογραφικούς Μαρογυαλούρους και τους «Χαλασοχωρήτες» του Παπαδιαμάντη. Το 1892 ο Σκιαθίτης γι’ αυτούς γράφει: «Πετώντες από γενικότητος εις γενικότητα, περιέδραψαν συλλογήν τινά ηθικών αξιωμάτων, την οποίαν νομίζουσιν αλάνθαστον πανάκεια πάσης πολιτικής και κοινωνικής νόσου. Όπου γενικότης, εκεί και επιπολαιότης. Δια να είναι τις εμβριθής, πρέπει να εγκύπτει εις βαθείαν των πραγμάτων μελέτην».
Εντέλει, στη συνθηματική οκτάδα των τοξευμένων ΟΧΙ πολλαπλώς επιπολάζει η έλλειψη εμβρίθειας, μελέτης και ουσίας. Όμως ανθεί η σαγήνη του αορίστου λόγου, του ωρίμως ανωρίμου! Αυτός «κλέβει» πολλούς που λένε «μπράβο»!
