ΑΠΟΨΕΙΣ

 

Στις δημοτικές εκλογές του 2006, ενώ όλοι περίμεναν ότι, το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα κατέβαινε στο Δήμο της Αθήνας, με υποψήφιο ως Δήμαρχο αυτής τον μακαρίτη Μιχάλη Παπαγιαννάκη, πρωτοκλασάτο στέλεχος αυτού, ο Πρόεδρος όμως, τότε τούτου (ΣΥΡΙΖΑ) Αλέκος Αλαβάνος, έκανε την έκπληξη και κατέβασε ένα τελείως άγνωστο ως τότε, νέο πρόσωπο τριάντα ετών, γνωστό όμως από τις καταλήψεις των Σχολείων, περιοχής των Αμπελοκήπων περιόδου 1990 – 92 με πρωταγωνιστικό μάλιστα ρόλο και το όνομα αυτού Αλέξης Τσίπρας. Πράγματι σε εκείνες τις Δημοτικές εκλογές ο Τσίπρας τα πήγε πάρα πολύ καλά και συγκέντρωσε το απίστευτο για αυτή την εποχή ποσοστό για το κόμμα του, το 12% του εκλογικού σώματος. Το 2008 παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέκος Αλαβάνος, και βοηθούμενος παρασκηνιακά και από αυτόν (Αλαβάνο), κατόρθωσε να γίνει Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τον Μιχαήλ Γκρίλλα Σμήναρχο ε.α.

Η Τουρκία τον τελευταίο καιρό κλιμακώνει πολύ επικίνδυνα τις προκλήσεις της στο Αιγαίο, με παραβιάσεις που αμφισβητούν έμπρακτα πλέον την Εθνική μας κυριαρχία και παραβάσεις των διεθνών κανόνων που διέπουν την αεροπλοΐα και ναυσιπλοΐα.

Σήμερα όλες οι γυναίκες, απολαμβάνουμε κεκτημένα δικαιώματα τα οποία τα θεωρούμε και ως δεδομένα αγνοώντας ή ξεχνώντας που κάποιες άλλες γυναίκες πριν από μας τα απόκτησαν μέχρι και με το αίμα τους! Η ογδόη μέρα του Μαρτίου, θεσπίστηκε σαν ημέρα της γυναίκας αλλά πιστεύω πως λίγες γνωρίζουμε το γιατί.

Άρθρο του Ν. Ανδρουλάκη στην Εφημερίδα των Συντακτών

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε ένα ακόμα γαϊτανάκι δηλώσεων και αντι- δηλώσεων από Έλληνες και Τούρκους αξιωματούχους με αφορμή Τουρκικές προκλήσεις και παραβιάσεις στο αιγαίο. Πως όμως εξυπηρετούνται καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα σε παρόμοιες καταστάσεις;

Σε θέματα εξωτερικής πολίτικης είναι πάντοτε φρόνιμο να βλέπουμε την μεγάλη εικόνα. Το σημαντικό ζήτημα για τον κ. Ερντογάν αυτή τη στιγμή είναι το δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί σε λίγες εβδομάδες. Το διακύβευμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από την μορφή που θα έχει το Τουρκικό κράτος μελλοντικά και ο βαθμός ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας επί αυτού. Είναι δεδομένο, ότι ο κ. Ερντογάν επιθυμεί να συγκροτήσει ένα καθετοποιημένο πολίτευμα με τον εαυτό του στην κορυφή της πυραμίδας ως υπέρτατο κριτή και μοναδικό πόλο εξουσίας, αποδυναμώνοντας παράλληλα την πολιτική επιρροή του φιλοκουρδικού Κόμματος HDP.

Ωστόσο, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν είναι καθόλου προδιαγεγραμμένο. Ο κ. Ερντογάν αντιμετωπίζει πολλαπλές κρίσεις, οι οποίες δυνητικά μπορούν να επιδράσουν αρνητικά στην επιλογή των ψηφοφόρων.  Μέσα σε ένα χρόνο , η Τουρκική λίρα έχει χάσει το 40% της αξίας της, η τρομοκρατία έχει πλήξει τα τουριστικά έσοδα, με τις αφίξεις να είναι μειωμένες κατά 11 εκατομμύρια φέτος, ενώ στην νοτιοανατολική τουρκιά διεξάγεται ένας ακήρυχτος πόλεμος με το PKK. Και στην Συρία όμως, η Τουρκική παρέμβαση δεν έχει φέρει τα αποτελέσματα που θα επιθυμούσε ο κ. Ερντογάν και οι μελλοντικές εξελίξεις είναι μάλλον αβέβαιες.

Αυτή είναι και η αιτία των πρόσφατων Τούρκικων προκλήσεων. Οι στόχοι του κ. Ερντογάν εξυπηρετούνται από μια στρατηγική που θα δημιουργεί τεχνητές εντάσεις με γείτονες (όπως η Ελλάδα) για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του και να διατηρήσει την υποστήριξη των εθνικιστών του κ. Μπαχτσέλι.

Η Ελλάδα φυσικά και δεν πρέπει να αφήσει καμία Τουρκική πρόκλησή αναπάντητη. Το ερώτημα δεν είναι εάν πρέπει να αντιδράσουμε αλλά πως πρέπει να το κάνουμε  με τρόπο επωφελή για τα εθνικά συμφέροντα.  Είναι δεδομένο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνεται μέσω ψευτοπαλικαρισμών σε τηλεοπτικά παράθυρα αλλά, θεσμικά, με βάση τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ κυρίαρχων κρατών και τις δυνατότητες που μας δίνει η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην Ελλάδα, η εξωτερική πολιτική ασκείται από το Υπουργείο Εξωτερικών και την κυβέρνηση συλλογικά. Περιθώρια παρέμβασης υπάρχουν επίσης στα Ευρωπαϊκά όργανα και στους διεθνείς οργανισμούς. Το Υπουργείο Εξωτερικών πράγματι εξέδωσε ανακοίνωση την προηγουμένη εβδομάδα στηλιτεύοντας τις τουρκικές ενέργειες, όπως και όφειλε.

Παράλληλα, στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων μου, απέστειλα επιστολή προς τον Επίτροπο κ. Johannes Hahn, υπεύθυνο για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας και τις Διαπραγματεύσεις Διεύρυνσης, θέτοντας το ζήτημα της Τουρκικής προκλητικότητας, ιδιαίτερα μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδώσει τους 8 Τούρκους Αξιωματικούς. Άλλωστε το ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αρκετές δεκάδες Τούρκοι αξιωματικοί που υπηρετούσαν είτε στο ΝΑΤΟ, είτε σε Πρεσβείες έχουν ζητήσει άσυλο στις χώρες που βρίσκονταν. Αξίζει να σημειωθεί πως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, η επιδείνωση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία που έχει καταγραφεί από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Διεθνείς Οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οδήγησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να ζητήσει πριν από λίγους μήνες το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Στην απάντηση του ο κ. Hahn, επισημαίνει «τη μεγάλη κλίμακα και το συλλογικό χαρακτήρα των μέτρων» μετά το πραξικόπημα καταδικάζοντας αυτές τις πρακτικές. Όσον αφορά τις προκλήσεις, καλεί την Τουρκική κυβέρνηση να σεβαστεί όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων καλής γειτονίας.

Οι μεμονωμένες παρεμβάσεις του κ. Καμένου είναι εξωθεσμικές, ανεύθυνες και σίγουρα δεν εντάσσονται στο πλαίσιο μιας σοβαρής εξωτερικής πολίτικης. Είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κάποιος τι επιδιώκει. Ή ακούσια εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του κ. Ερντογάν ή εκούσια, προσπαθεί να εξυπηρετήσει το κομματικό του αυτοσυντήρητο, χρησιμοποιώντας και εκείνος την τακτική του απροσανατολισμού.

Υπάρχει ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα και αυτό αφορά την προκλητική απουσία του Πρωθυπουργού. Ανεξάρτητα από τι συμφωνίες έχει κάνει ο κ. Τσίπρας με τον κ. Καμμένο και τι ισορροπίες προσπαθεί να κρατήσει οφείλει να παρεμβαίνει όταν η κατάσταση κινδυνεύει να εκτροχιαστεί, εκτός και αν συμφωνεί μαζί του. Η Ελλάδα δεν πρέπει να παίζει το παιχνίδι που σχεδιάζει η Τουρκία, κάτι τέτοιο είναι όχι μόνο ανόητο αλλά και επικίνδυνο.

Από τον Μιχαήλ Γκρίλλα Σμήναρχο ε.α.

Η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία σήμερα είναι πολύ άσχημη και τεταμένη και η κοινωνία μάλιστα μετά το αποτυχημένο εκείνο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 για την ανατροπή του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, είναι βαριά τραυματισμένη και βαθύτατα διχασμένη.

Από τον Μιχαήλ Γκρίλλα Σμήναρχο ε.α.

Η αλματώδης εξέλιξη του αεροπλάνου μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησε στη Διεθνή Διάσκεψη του Σικάγου τον Νοέμβριο του 1944, κατά τη διάρκεια της οποίας αποφασίστηκε η ίδρυση του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (INTERNATIONAL CIVIL AVIATION ORGANIZATION – ICAO) της οποίας συνιδρυτικά μέλη υπήρξαν η Ελλάδα και η Τουρκία. Αντικείμενο του οργανισμού αυτού είναι η παροχή ευκολιών για την ασφαλή, αποτελεσματική, οικονομική και ταχεία διεξαγωγή των εναερίων μεταφορών. Για την υλοποίηση του σκοπού του ICAO διαμοίρασε το παγκόσμιο εναέριο χώρο σε περιοχές πληροφοριών Πτήσεων (FLIGHT INFORMATION REGION). Τα γνωστά σε όλους μας πλέον FIR.

Οι περιοχές αυτές είναι γεωγραφικοί Χώροι εντός των οποίων υπάρχουν συγκεκριμένοι αεροδιάδρομοι, μέσω των οποίων διακινούνται τα πολιτικά αεροπλάνα, από το ένα σημείο στο άλλο και των οποίων τον έλεγχο ασκεί το Κράτος στο οποίο ανήκουν οι περιοχές αυτές. Το FIR Αθηνών ήτοι η περιοχή της οποίας τον έλεγχο ασκεί η Χώρα μας, δια της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), οριοθετείται:

  • Δυτικά δια της μέσης γραμμής μεταξύ Κερκύρας και Πρίντεζι της Ιταλίας.
  • Βορείως δια της οριοθετικής γραμμής με την Αλβανία Σκόπια Βουλγαρία.
  • Ανατολικά δια της μέσης γραμμής μεταξύ των Τουρκικών ακτών και των Ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και
  • Νότια, δια της γραμμής η οποία διέρχεται περί το 60ΝΜ νοτίως της Κρήτης.

Προκειμένου να εξασφαλισθεί ταχεία ασφαλή και αποτελεσματική λειτουργία της διεθνούς Αεροπλοΐας, για κάθε αεροσκάφος που πρόκειται να πετάξει, τουλάχιστον μισή ώρα προ της απογείωσης του, πρέπει να υποβληθεί στην Υπηρεσία Ελέγχου Εναερίου Κυκλοφορίας (FIR), σχέδιο πτήσεως στο οποίο περιλαμβάνεται, ο χρόνος απογειώσεως, το ύψος πτήσης, η διαδρομή, ο προορισμός και άλλα δευτερεύοντα στοιχεία.

Βάσει σχετικής διατάξεως του Βορειοανατολικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), όλα τα Κράτη μέλη της Συμμαχίας, πέραν της συλλογικής ασφάλειας την οποία υποτίθεται παρέχει η Συμμαχία «είναι υπεύθυνα για την ασφάλεια του λαού τους».

Για την εξυπηρέτηση του ζωτικού αυτού σκοπού, ο έλεγχος του εναερίου Χώρου του Αιγαίου, ανήκει στον Έλληνα Διοικητή Αεραμύνης της Χώρας και την αρμοδιότητα αυτής εν καιρώ ειρήνης, την ασκεί ο Α/ΓΕΑ και στον πόλεμο ο εκάστοτε Αρχηγός του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του σημερινού Προέδρου (Σουλτάνου) της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίες αποκαλύπτουν πλήρως ότι οι στόχοι της Τουρκίας είναι πάγιοι και διαχρονικοί: «Με τη Συνθήκη της Λωζάνης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη; Όσοι κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάνη, δεν εκμεταλλεύθηκαν τη Συνθήκη αυτή. Και επειδή αυτοί δεν την εκμεταλλεύθηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς».

Δεν νομίζουμε να υπάρχει Έλληνας που να αμφισβητεί τους διαχρονικούς στόχους της Τουρκίας που δεν είναι άλλοι από τη διχοτόμηση και τη συγκυριαρχία του Αιγαίου. Προς το σκοπό αυτό η Τουρκία:

  • Αμφισβητεί το εύρος των 10ΝΜ του Εθνικού Εναερίου Χώρου (ΕΕΧ) της Χώρα μας, το οποίο έχει καθιερωθεί με το από 6 Μαρτίου 1931 Προεδρικό Διάταγμα και το οποίο αναγνώριζε αδιαμαρτύρητα, επί 44 και πλέον χρόνια. Δηλαδή μέχρι το 1975.
  • Εκμεταλλευόμενη στο έπακρο το νομικό κενό των διατάξεων του ICAO, για τα στρατιωτικά αεροσκάφη αρνείται να υποβάλλει σχέδια πτήσεων για τα εισερχόμενα καθημερινά στο Ελληνικό FIR Αθηνών, Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη τα οποία δεν αρκούνται στην παράβαση των κανόνων της Εναερίου Κυκλοφορίας, δηλαδή στην μη υποβολή σχεδίου πτήσεων αλλά παραβιάζουν προκλητικά όχι μόνο τον Εθνικό Εναέριο Χώρο (ΕΕΧ) των 10 ΝΜ αλλά και των 6ΝΜ τον οποίο και η ίδια η Τουρκία ουδέποτε έχει αμφισβητήσει. Πολλές δε φορές προβαίνει σε σχεδιασμένες υπερπτήσεις άνωθεν Ελληνικών νησιών όπως: Καστελόριζο – Λήμνος – Φούρνοι – Αγαθονήσι – Φαρμακονήσι – Παναγιά κ.λ.π.
  • Προφασιζόμενη τον δήθεν περιορισμό του Διεθνούς Εναερίου Χώρου (ΔΕΧ) του Αιγαίου, επιζητεί την κατάργησή των από την δεκαετία του 1950, λειτουργούντων εντός του Αιγαίου, πεδίων βολής της πολεμικής μας Αεροπορίας.
  • Καθορίζει μονομερώς και αυθαιρέτως περιοχές ασκήσεων εντός του ΔΕΧ του Αιγαίου πολύ μεγαλύτερης εκτάσεως της προβλεπομένης, αλλά και της αναγκαιούσης.
  • Ζητεί επιμόνως επανακαθορισμό των ορίων του FIR Αθηνών, που έχει θεσμοθετηθεί από τον ICAO.
  • Μας απειλεί με πόλεμο (casus belli) σε περίπτωση που κάνοντας χρήση των διατάξεων του Δικαίου της Θάλασσας, επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ΝΜ, παρ’ όλο που η ίδια η Τουρκία έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ΝΜ και στον Εύξεινο Πόντο και στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.
  • Η πλέον παράλογη απαίτηση της Τουρκίας είναι ο καθορισμός Ζώνης εύρους 50 ΝΜ στο μέσον του Αιγαίου, Τη Ζώνη αυτή επιζητεί η Τουρκία, με πρόσχημα τον δήθεν φόβο επιθέσεως εκ μέρους της Ελλάδος. Ο παραλογισμός δε έγκειται στο εξής: Μία αχανής Χώρα με βάθος αμύνης 850ΝΜ και 80 εκατ. κατοίκων, φοβάται την επίθεση και ζητά ενημέρωση για τα πτητικά μέσα που πρόκειται να πετάξουν, πέραν της γραμμής αυτής, από μια μικρή Χώρα με βάθος αμύνης μόλις 250 ΝΜ και 11 εκατ. κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών – προσφύγων.
  • Τέλος ζητεί ενημέρωση για τα πτητικά μέσα μιας Χώρας, τα οποία θα πετάξουν εντός του δικού της FIR (Αθηνών) και του δικού της Εθνικού της Εναερίου Χώρου (ΕΕΧ) όταν η ίδια αρνείται πεισματικά, να συμμορφωθεί με τους κανόνες του Διεθνούς δικαίου και συγκεκριμένα, να υποβάλλει σχέδια πτήσεως για τα αεροσκάφη της που εισέρχονται καθημερινά παρανόμως και μάλιστα τις περισσότερες φορές οπλισμένα, εντός του ξένου γι’ αυτά FIR Αθηνών και τα οποία, παραβιάζουν συστηματικά κα αυθαίρετα τον Εθνικό Εναέριο Χώρο ενός άλλου Κράτους (Ελλάδα).

Αβίαστα προκύπτει, τόσο ο επόμενος αρπακτικός στόχος της Τουρκίας, όσο και οι μεθοδεύσεις της δια των οποίων επιδιώκει, να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την υλοποίησή τους. Πέραν όμως των μεθοδεύσεων της στο Αιγαίο, έχει δημιουργήσει και την κατάλληλη στρατιωτική υποδομή για την πραγμάτευση του στόχου της (Στρατιά Αιγαίου – Αποβατικός στόλος). Γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι το Αιγαίο δεν είναι Κύπρος και θα το σκεφθεί πολύ για όποιο στρατιωτικό εγχείρημα οψέποτε επιχειρήσει να πραγματοποιήσει.

Το ερώτημα λοιπόν το οποίο προβάλλεται αβίαστα, μετά τα προαναφερθέντα, είναι το εξής: Πως αντιμετωπίζει η Πατρίδα μας, τη διαφαινόμενη δια γυμνού οφθαλμού εξ ανατολών Τουρκική απειλή;